ผมไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย จนกระทั่ง ก่อนเข้า ม.ปลายสองเดือน
ชายชุดนักเรียนเปียกชื้นเพราะร่มของคนอื่น
กลิ่นลูกเหม็นที่ติดอยู่กับเสื้อของใครบางคน
อุณหภูมิร่างกายที่รุนหลังผมอยู่
สายลมแสนอึดอัดจากเครื่องปรับอากาศ ที่พัดมากระทบผิวหน้า
ชินจุกุ สถานีชินจุกุ เข้าสู่สถานีชินจุกุแล้ว ขอบคุณที่ใช้บริการ
ตอนเด็กๆ ท้องฟ้า เคยอยู่ใกล้มากกว่านี้
เพราะอย่างนั้น ผมถึงชอบสายฝน ที่นำพากลิ่นอายของท้องฟ้ามาด้วย
โดยเฉพาะช่วงเช้าของวันที่ฝนตก
แทนที่ผมจะเปลี่ยนขบวนรถไฟใต้ดิน แต่ผมเดินออกมานอกสถานีแทน
มิถุนายน .
ห้ามนำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าพื้นที่ .
ช็อคโกแลตกับเบียร์เหรอ
แต่คนๆ นี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหน
- นี่ค่ะ - ขอโทษด้วยครับ
เอ่อ
เราเคยพบที่ไหนกันมาก่อนหรือเปล่าครับ
ไม่นี่คะ
ขอโทษครับ คงจำคนผิด
ไม่เป็นไรค่ะ
อาจจะเคยเจอกัน
เสียงฟ้าร้องสนั่นดังทั่วฟ้า ท้องนภามืดครึ้มไร้หยาดฝน
เพียงครู่หนึ่งอาจโปรยปรายในบัดดล เจ้าจักคงอยู่ข้างกายเคียงกันหรือ
The Garden of Words (ยามสายฝนโปรยปราย)
เช้าวันนี้ กรมอุตุนิยมวิทยาประกาศว่า พื้นที่แถบคิวชู จูโกคุและชิโกกุจะเข้าสู่ฤดูฝน
ฝนจะตกเร็วกว่าปกติ 5 วัน
จังหวัดนางาซากิ ซางะ คุมาโมโตะและคาโงะชิมะ จะได้ผลกระทบจากลมฝนที่มีกำลังแรง
มีฝนตกหนักเป็นบริเวณกว้าง ปัจจุบัน หลายพื้นที่ประสบปัญหาน้ำท่วม
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอครับ
ชื้อโครอกเกะมาให้นะ
ขอบคุณครับ อีกเดี๋ยวมื้อเย็นจะเสร็จแล้ว
ขอบใจ
แม่ล่ะ
หนีออกจากบ้าน
เจ๋งเลย โครอกเกะแบ่งกันคนละครึ่งนะ
ถึงแม่จะทิ้งจดหมายไว้ว่าอย่าออกตามหา
แต่ปล่อยไว้จะดีเหรอครับ
ถึงพี่ชาย & ทาคาโอะ .
ถึงพี่ชาย & ทาคาโอะ ปล่อยไปเถอะ
ถึงพี่ชาย & ทาคาโอะ เดี๋ยวพอทะเลาะกับแฟนก็กลับมาเองไม่ใช่เหรอ
ถึงพี่ชาย & ทาคาโอะ .
พี่หาห้องได้แล้วนะ คงย้ายออกจากที่นี่เดือนหน้า
อยู่คนเดียวเหรอ
จะอยู่กับแฟนน่ะ
งั้นที่แม่หนีออกจากบ้านก็เพราะเรื่องนี้สินะ
เมื่อวานพี่คุยกับแม่เหรอ
อือ น่าจะปล่อยๆ ลูกไปได้แล้ว
ทั้งๆ ที่ตัวเองคบหา กับเด็กอายุน้อยกว่าอยู่แท้ๆ
ก็ดี ฉันจะได้ไปอยู่กับแฟนบ้าง
แม่น่ะ ยังดูเด็กอยู่เลยนี่นะ
เพราะไม่เคยทำงานหนักถึงได้ดูเด็กไง
กลับกัน นายทำงานบ้าน จนดูแก่ขึ้นซะเอง
อิ่มแล้วครับ
เพื่อไม่ให้ผมแก่ขึ้น ฝากล้างจานด้วยนะครับ
ได้ห้องกว้างขึ้นคงดีใจใช่ไหม
ก็นะ
ช่วยขนของด้วยนะ
อืม
นี่พี่ พอจะรู้จักนี่ไหม
อะไร กลอนไฮขุเหรอ
กลอนทังกะต่างหาก
จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
พอแม่กลับมาแล้วลองถามดูสิ
เช้าของวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ผมจะเปลี่ยนขบวนรถไฟใต้ดินมาที่นี่ตามปกติ
แต่ผมกลับคิดว่า "นี่ไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนี้"
ฝนตก
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
นี่
โรงเรียนหยุดเหรอ
แล้วบริษัท หยุดเหรอครับ
โดดงานอีกแล้วน่ะ
เลย... ดื่มเบียร์ที่สวนสาธารณะ แต่เช้าอย่างนี้เหรอครับ
ดื่มเหล้าอย่างเดียว มันไม่ดีกับร่างกายนะครับ
ต้องทานอะไรควบคู่ไปด้วย
เป็นเด็ก ม.ปลายแต่รู้ดีจัง
เอ่อ ผมเปล่านะ แม่ต่างหากที่เป็นคนดื่มน่ะ
มีสิ กับแกล้มน่ะ
เอาหน่อยไหม
เมื่อกี้คิดว่าผู้หญิงคนนี้ท่าทางอันตรายใช่ไหม
เปล่านะ
ไม่เป็นไร ยังไงซะมนุษย์ทุกคน ก็ต้องมีสักเรื่องที่ผิดเพี้ยนอยู่แล้ว
อย่างงั้นเหรอ
อย่างงั้นสิ
เดี๋ยว ผมขอตัวก่อนนะครับ
จะไปโรงเรียนตอนนี้เหรอ
กะว่าจะโดดเรียน แค่ช่วงเช้าที่ฝนตกน่ะครับ
หืม
งั้น อาจจะได้พบกันใหม่
ไม่แน่ว่าอาจจะเป็น ตอนฝนตก
วันนั้นเป็นวันที่ แถบคันโตเข้าสู่ฤดูฝน
ช่างทำรองเท้าเหรอ
ผมรู้ว่ามันคงไม่มีทางเป็นจริง
แต่ผม ชอบการคิดรูปร่าง และสร้างรองเท้าแบบนั้นขึ้นมาครับ
ถึงแม้ว่า ฝีมือตอนนี้จะยังไม่ได้เรื่องก็เถอะ
ถึงจะอย่างนั้น
ถึงอย่างนั้น ถ้าเลือกได้ผมอยากยึดงานด้านนี้เป็นอาชีพ
ผม... เพิ่งพูดเรื่องนี้กับคนอื่นเป็นครั้งแรก
นี่แก คิดว่าตอนนี้มันกี่โมง
รู้ใช่ไหมว่าครูเรียกมาเพราะอะไร
เดี๋ยวเถอะ พี่
ตอนกลางคืน ตอนก่อนนอน
ตอนเช้า ตอนลืมตาตื่นขึ้นมา
พอรู้สึกตัว ผมก็ภาวนาให้ฝนตกไปซะแล้ว
ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ผมรู้สึกว่าผมทำตัวเหมือนเด็กเกเร
มีแต่ ความร้อนใจ
ไม่ว่าจะเป็นการงานหรือสังคม
โลกที่คนคนนั้นใช้ชีวิตอย่างปกตินั้น อยู่ห่างไกลจากผมมาก
ราวกับว่า
เธอมองเห็นบางสิ่ง ที่เป็นความลับของโลกใบนี้
เรื่องที่ผมเข้าใจดีมีอยู่เพียง 2 เรื่อง
เรื่องแรกคือ ผมที่อายุ 15 ปีนั้น เป็นแค่เด็กอมมือสำหรับเธอ
อีกเรื่องคือ มีแค่การทำรองเท้าเท่านั้น
ที่พาผมล่องลอยไปสู่อีกสถานที่หนึ่ง
เพื่อความปลอดภัย โปรดยืนหลังเส้นสีเหลือง
ขบวนหมายเลข 1 กำลังจะปิดประตู โปรดระมัดระวังด้วย
อรุณสวัสดิ์ครับ
คิดว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว
น่าแปลกนะครับ ที่ยังไม่ถูกไล่ออกจากงาน
ยอดเลย ออกแบบรองเท้าเหรอ
ไม่ได้นะ
ไม่ได้เหรอ
ไม่ใช่ของที่มีไว้ให้ใครดูนะครับ
งั้นเหรอ
งั้นสิครับ
เอ้า ไปนั่งตรงนู้นได้แล้วครับ
เดี๋ยวผมจะขอทานมื้อเช้าหน่อย ทานด้วยกันไหมครับ
ขอบใจนะ แต่วันนี้ฉันเอาของตัวเองมาด้วย
ทำเองเหรอครับ
อะไรกัน บางครั้งฉันก็ทำเองเหมือนกันนะ
เอ๋
งั้น... เรามาแลกกับข้าวทานกัน
เดี๋ยวก่อน เรื่องทำอาหาร...
ฉันไม่ค่อยมั่นใจ... เท่าไร
เธอทำตัวเองนะ
นึกไม่ถึงเลยนะครับเนี่ย
อะไรเล่า
ขอโทษครับ แต่ก็อร่อยในแบบของมันนะครับ
ได้รสชาติตอนกัดด้วย
แกล้งฉันอยู่ใช่ไหม
ขออีกอันนึงได้ไหมครับ
รีบๆ มาเร็ว
รอด้วยสิ พี่ครับ
ทาคาโอะ ระวังด้วยนะ
สุขสันต์วันเกิดครับ คุณแม่
ขอบใจจ้ะ
3 คนนี้เลือกอะไรให้เป็นของขวัญกันนะ
นี่ ฉันน่ะ... ยังไหวอยู่หรือเปล่านะ
แล้วก็นะ ข้าวกล่องของคนคนนั้น มีรสชาติด้วยล่ะ
ดีขึ้นหน่อยนึงแล้วนะ ประสาทรับรู้รสน่ะ
ไม่ดีขึ้นถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ
แต่ว่าก่อนหน้านี้กินอะไรก็ไม่รู้รส นอกจากเหล้ากับช็อคโกแลต
แสดงว่าที่ตัดสินใจลาออก จากงานน่ะดีแล้วไม่ใช่เหรอ
อื้ม ก็คงอย่างนั้น
พอคิดๆ ดูแล้ว
คนคนนั้นพูดคุยอย่างอ่อนโยนเสมอ
ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นถึงขนาดนี้ คนคนนั้นพูดคุยอย่างอ่อนโยนเสมอ
เหมือนกำลังสัมผัสสิ่งของเปราะบาง
แต่ตอนนั้น กลับรู้สึกหายใจลำบากเหมือนกัน
เอาแต่เชื่อคำพูดของคนรอบข้าง ไม่เชื่ออะไรฉันเลย
งั้นตอนเปิดเทอม พวกหนังสือลาออก
ฉันจะนำส่งพวกผู้บริหารให้เอง
อืม ขอโทษนะที่รบกวน ทั้ง ๆ ที่เลิกกันแล้ว
ดีแล้วล่ะ จริงๆ
ที่เธอได้พบกับคุณป้าคนนั้นน่ะ
คนไหนเหรอ
ก็คนที่เอาข้าวกล่อง มาให้ที่สวนสาธารณะไง
ได้ผ่อนคลายด้วยกัน ทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ
อืม พักผ่อนเถอะ
ตั้งแต่นั้นมา ฉันน่ะ
เอาแต่พูดโกหก
ฝนตก
วันนี้ แถบคันโตจะมีฝนตกตลอดทั้งวัน
แม้แต่ประตูทิศใต้สถานีชินจุกุนี้ ผู้คนต่างก็พกร่มไว้ในมือ
กรกฎาคม .
นี่
นี่ของขอบคุณ
ของขอบคุณเหรอ
สุดท้ายฉันก็เอาแต่ กินข้าวกล่องของเธอ
แถมเธอเคยบอกว่า อยากได้ด้วยไม่ใช่เหรอ
หนังสือราคาแพงขนาดนี้
ขอบคุณมากครับ
ไม่เป็นไร
เอ่อ ผม
ตอนนี้ กำลังตัดรองเท้าคู่หนึ่งอยู่ครับ
ยอดเลยนะ รองเท้าของตัวเองเหรอ
ยังไม่ได้คิดว่าของใครหรอกครับ
แต่จะทำรองเท้าผู้หญิง
แต่ทำยังไงก็ออกมาไม่ค่อยดี เพราะงั้น...
ฉันน่ะ
เดินต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
นั่นหมายถึง เรื่องงานเหรอครับ
อือ
หลายๆ เรื่องน่ะ
ผมยังไม่รู้อะไร เกี่ยวกับเธอคนนี้เลย
ทั้งเรื่องงาน อายุ ความทุกข์ใจที่เธอแบกรับอยู่
หรือแม้แต่ชื่อ
ทั้งๆ ที่เป็นแบบนั้น กลับหลงเสน่ห์เธอ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ขณะนี้มีประกาศออกมาว่า ฤดูฝนในแถบคันโต จะนานกว่าปกติประมาณ 10 วัน
อุณหภูมิ ณ ใจกลางเมืองขณะนี้ อยู่ที่ 26 องศาเซลเซียส
เหมือนมีใครสักคนไปกดโดนสวิตช์
ทำให้มีแต่วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ต่อเนื่องกันตลอด
ถึงจะมาคิดเอาป่านนี้ว่า เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...
ที่ข้ออ้างเวลาโดดเรียน ของเด็กคนนั้นลดลง
แต่จริงๆ แล้ว... ฉัน...
ไม่อยากให้ฤดูฝนหมดลงเลย
สวนนี้กว้างจังเลยเนอะ
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากำลังอยู่ในชินจุกุ
ขอโทษค่ะ
ไม่เป็นไรค่ะ
ตรงนี้เป็นสวนแบบญี่ปุ่นใช่ไหม
เราไปตรงไหนกันต่อดี
ตรงนั้นใช่เรือนเพาะปลูกหรือเปล่า อยากไปดูไหม
อยากดูๆ
ที่นี่ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสนั้น เหมือนเป็นที่ที่ฉันไม่รู้จัก
เหนื่อยหน่อยนะ
นี่ ทาคาโอะคุง อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนไหม
ขอโทษครับ วันนี้ต้องไปทำงานพิเศษ
ตอนนี้น่ะเหรอ
อยู่เป็น กขค. อีกคงไม่ดี
จากนี้ไปฉันต้องอยู่กับเขาแค่สองคนนะ แค่วันนี้วันเดียว...
นี่ ได้ยินนะ
ไปก่อนนะครับ ไว้เจอกัน
เป็นเด็กที่น่ารักดีนะ
เห็นรองเท้าหมอนั่นหรือเปล่า
นั่นน่ะ รองเท้าทำมือนะ
โกหกน่า
ถึงจะเป็นรองเท้าหุ้มส้น ที่ไม่สวยเท่าไรก็เถอะ
อนาคตน่าจะไปได้สวยนะ
เขาจะทำรองเท้าให้ฉันบ้างไหมนะ
ไม่รู้สิ เป้าหมายของเด็กวัยทีน
สามวันก็เปลี่ยนใจแล้ว
พี่ย้ายออกจากบ้าน
วันที่ไร้สายฝนยังคงดำเนินต่อไป
ในระหว่างที่ผมไม่มีข้ออ้างไปที่นั่น
สิงหาคม ก็เข้าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนพอดี
สิงหาคม .
ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผมทำงานพิเศษเกือบทุกวัน
งั้น เอาเป็นไก่ผัดเม็ดมะม่วงไหมครับ
- น่าอร่อยดีนะ - น่าอร่อยเนอะ
เอาอันนั้นแหละ
แม้จะเป็นเงินเล็กน้อย ผมก็อยากสะสมไว้ เป็นค่าเล่าเรียนในวิทยาลัยเฉพาะทาง
ทั้งเครื่องมือ หนังสัตว์ ต่างต้องใช้เงินทั้งนั้น
แม้จะอยากพบคนคนนั้นแค่ไหน
แต่ถ้าปล่อยให้ความรู้สึกนั้นรุมเร้าอยู่
ไม่ว่าเมื่อไรผมคงเป็นได้แค่ เด็กอมมือเท่านั้น
เพราะอย่างนั้น ผมถึงได้ทำรองเท้า
รองเท้าที่ผมอยากให้ คนคนนั้นใส่เดินไปได้ไกลๆ
ผมคิดไว้แบบนั้น
พรุ่งนี้ อากาศจะเป็นยังไงนะ
ฉันในวัย 27 ปีนั้น... ไม่ได้ฉลาดกว่าตอนที่ฉันอายุ 15 ปี สักเท่าไร
ฉันยังคงติด อยู่กับสถานที่เดิม ๆ ไม่เปลี่ยนแปลง
กันยายน .
ลำบากน่าดูเลยล่ะ แต่สมเป็นสึกิชิมะ
เข้าใจผิดไปได้ตั้ง 1 อาทิตย์
การบ้านภาษาอังกฤษไม่ค่อยยากเท่าไร
เพราะอาจารย์คิโซะใจดีล่ะนะ
อากิซึกิคุง
ว่าไง ไม่ได้เจอกันนาน พวกเธอสองคนนี้คล้ำขึ้นเยอะเลยนะ
ก็ไปทะเลมานี่
นายยังตัวขาวเหมือนเดิมเลยนะ
ปิดเทอมฤดูร้อนไปไหนมาบ้างล่ะ
ทำงานพิเศษตลอด
ตลอดเลยเหรอ
ใช้ชีวิต ม.ปลายได้แห้งแล้งจริง ๆ
มาโรงเรียน ทำงานพิเศษ ทำงานบ้าน
บางครั้งฉันก็โดดเรียนเหมือนกัน
จะว่าไปแล้วก็มาสาย บ่อยเหมือนกันนะ อากิซึกิคุง
ใช่ หมอนี่ไม่เข้าคาบเรียนในวันที่ฝนตก
ฉันป่วยเป็นโรคนั่งรถไฟใต้ดินไม่ได้ ในตอนเช้าที่มีฝนตก
อย่ากวนหน่อยเลย
ห้องพักอาจารย์ อย่ากวนหน่อยเลย
ห้องพักอาจารย์ .
อาจารย์ยูกิโนะ
อาจารย์
คุณซาโต้
อาจารย์คะ
- ซาต้ ไว้คุยทีหลัง - อาจารย์
อาจารย์ยูกิโนะ
- นี่ พวกเธอก็เหมือนกัน - ขอโทษนะทุกคน
ฉันจะอยู่ถึงคาบเรียนที่ 5 ไว้ค่อยคุยกันนะ
ยูกิโนะจัง มาโรงเรียนแล้วเหรอ
เรื่องที่ยูกิโนะจังจะลาออกจากโรงเรียน นายรู้หรือเปล่า
ไม่รู้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเป็นใคร
ปู่ทาเคฮาระ สอนวิชาวรรณกรรมห้องนายหรือเปล่า
ยูกิโนะจังน่ะ มีปัญหากับพวกนักเรียนหญิงปี 3 ตลอดเลย
แต่ว่าอาจารย์ยูกิโนะ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ
เหมือนแฟนของใครสักคน มาตกหลุมรักอาจารย์ยูกิโนะ
พวกคนในชั้นเรียนเข้าใจผิด เลยเอาคืนด้วยการกลั่นแกล้งอาจารย์
ถึงขนาดกุเรื่องปล่อยข่าวลือ ให้ไปเข้าหูพวกพ่อแม่เลย
โดนตามรังควาน จนถึงขนาดที่มาโรงเรียนไม่ได้
ยูกิโนะจังน่ะใจดีเกินไป จริงๆ แล้ว ถ้าโดนถึงขนาดนั้นแล้ว น่าจะแจ้งตำรวจ
พวกเราน่ะ บอกอาจารย์อิโต้ไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
แต่สุดท้าย เขาก็ไม่อยากให้ โรงเรียนเสื่อมเสียชื่อเสียง
นี่ เป็นอะไรไป
รุ่นพี่พวกนั้นน่ะ
รู้ชื่อ พวกเขาไหม
- อาจารย์ - อาจารย์ยูกิโนะ
หมอนั่นน่ะ ไร้น้ำยาจะตาย
เธอนี่ปากร้ายจริงๆ
จะว่าไป โชโกะเปลี่ยนแฟนเร็วจริงๆ
มีอะไร เด็กปีหนึ่ง
รุ่นพี่ไอซาวะใช่ไหม
จะสารภาพรักหรือไง
นายเป็นใคร
ท่าทางอาจารย์ยูกิโนะ จะลาออกนะครับ
หา
ยัยแก่จอมมั่วนั่น ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันซะหน่อย
หมอนี่ ทำอะไรของมันวะ
อะไรน่ะ อะไร
อะไรของแก
- ไปบอกอาจารย์ดีกว่า - รีบไปเร็ว
โชโกะ ไม่รู้จักคนคนนี้ใช่ไหม
อะไรของแก ตกหลุมรักยัยแก่นั่นหรือไง
น่าขยะแขยง รู้หรือเปล่าว่า ยูกิโนะอายุเท่าไรแล้ว
น่าสงสารออก หมอนี่ถูกหลอกไม่ใช่เหรอ
แต่ว่าคราวนี้ยัยนั่นอาจจะเอาจริงก็ได้นะ
ก็ยูกิโนะไม่ใช่อาจารย์อีกต่อไปแล้วนี่นา
พูดแทงใจจัง
งั้นต้องขอบคุณพวกเรานะ
ผมกำลัง รอให้ฝนตก
ห้ามนำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าพื้นที่ .
เสียงฟ้าร้องสนั่นดังทั่วฟ้า ท้องนภามืดครึ้มไร้หยาดฝน
แม้นพิรุณมิโปรยปรายในบัดดล จักคงอยู่ขอเพียงเจ้าเคียงกัน
ใช่ นั่นแหละถูกแล้ว
กลอนที่ฉันบอกเธอ ตอนที่เราพบกันครั้งแรก
ถ้าฝนตก เธอจะหยุดอยู่ที่นี่ด้วยกันก่อนไหม
เพื่อตอบกลอนบทนั้น
จะตอบว่าต่อให้ฝนไม่ตก ผมก็จะยังอยู่ที่นี่
กลอนมันโยชู มีอยู่ในหนังสือเรียน
อาจารย์ ยูกิโนะ
ขอโทษด้วยนะ
นึกว่าเธอจะจำได้ว่า ฉันเป็นอาจารย์สอนวรรณกรรม
อีกอย่าง นึกว่าเด็กทั้งโรงเรียน รู้จักฉันกันหมดแล้วเสียอีก
แต่ว่าเธอเอาแต่อยู่ในโลกอีกใบสินะ
นี่ หน้าไปโดนอะไรมาเหรอ
เลียนแบบอาจารย์ ลองดื่มเบียร์ดู
เลยเมาล้มหน้าฟาด ชานชาลารถไฟสายยามาโนะเตะ
ไม่จริงน่า
ล้อเล่นครับ แค่ทะเลาะกันนิดหน่อย
เหมือนพวกเรา ว่ายข้ามแม่น้ำมาเลยเนอะ
ตั้งแต่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้
ตอนนี้น่ะ
ตอนนี้อาจจะเป็น
- ช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุด - ช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุด
คุณยูกิโนะ
หืม
ผมคิดว่า ผมรักคุณยูกิโนะครับ
ไม่ใช่คุณยูกิโนะ สักหน่อย ต้องอาจารย์ ไม่ใช่เหรอ
สัปดาห์หน้า อาจารย์จะย้ายบ้านแล้ว
ย้ายกลับไปบ้านเกิดที่ชิโกกุ
ตัดสินใจไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วล่ะ
ฉันน่ะ ไปฝึกเดินที่นั่น ให้เดินคนเดียวได้มาแล้วล่ะ
ต่อให้ไม่มีรองเท้าก็ตาม
เพราะงั้น
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะ
อากิซึกิคุง
เอ่อ ขอบคุณนะครับ ที่ให้ผมยืมชุด
จะเปลี่ยนคืนให้ครับ
แต่ชุดยังไม่...
เอ่อ ผม... ขอตัวกลับก่อน
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ
นี่ข้าวกล่องของผมครับ แต่ทำมาเยอะเกินไปหน่อย
ถ้าไม่รังเกียจ
ยังไม่ได้คิดว่าของใครหรอกครับ
- แต่จะทำรองเท้าผู้หญิง - เลียนแบบอาจารย์น่ะครับ ลองดื่มเบียร์ดู
เลยเมาล้มหน้าฟาด ชานชาลารถไฟสายยามาโนะเตะ
เสียงฟ้าร้องสนั่นดังทั่วฟ้า ท้องนภามืดครึ้มไร้หยาดฝน
แม้นพิรุณมิโปรยปรายในบัดดล จักคงอยู่ขอเพียงเจ้าเคียงกัน
เอ่อ
คุณยูกิโนะ ลืมที่ผมพูดเมื่อกี้เถอะครับ
ผมน่ะ คิดดูแล้วยังไงก็เกลียดคุณครับ
ตั้งแต่แรก คุณน่ะเป็นพวก...
เป็นพวกที่ผมเกลียด
นั่งดื่มเบียร์ตั้งแต่เช้า พูดกลอนทังกะที่ฟังยังไงก็ไม่เข้าใจ
ทั้งๆ ที่ไม่เคยพูดเรื่องของตัวเองเลย เอาแต่ฟังเรื่องของคนอื่น
รู้อยู่แล้วสินะว่าผมเป็นนักเรียน
เล่นสกปรกนะครับ แบบนี้
ถ้าผมรู้ว่าคุณเป็นอาจารย์ล่ะก็ ผมคงไม่พูดเรื่องรองเท้ากับคุณ
ยังไงซะคุณคงคิดว่าไม่มีทางทำได้ ไม่มีวันเป็นจริง
ทำไมคุณถึงไม่พูดออกมาเลย
คิดว่าดีแล้วหรือไง ที่มานั่งฟังเรื่องเพ้อเจ้อของเด็กๆ
พูดสิว่าอย่างผมน่ะ ความคิดถึงที่มีให้ใครสักคน
ไม่มีทางส่งไปถึงเขา ไม่มีทางสมหวังได้หรอก
คุณรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว
ถ้างั้นก็พูดออกมาสิ
ผมมันเกะกะ
แค่เด็กหนีเรียนธรรมดา
พูดสิว่าเกลียดผม
คุณน่ะ
เพราะคุณเอาแต่ทำแบบนี้
ไม่ยอมเอ่ยปากพูดคำสำคัญออกมา
ทำหน้าเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
และจะอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดชีวิต
ทุกเช้า
ทุกเช้าฉันใส่สูท ตั้งใจที่จะไปโรงเรียน
แต่ฉันกลัว
ทำยังไงก็ไปโรงเรียนไม่ได้
แต่ที่แห่งนั้น ฉันน่ะ
ถูกเธอ ช่วยเอาไว้
Kotoba ni dekizu kogoeta mama de ในขณะที่ตัวแข็งเย็น จนไม่อาจถ่ายทอดเป็นคำพูด
Hitomae de wa yasashiku ikite ita ฉันใช้ชีวิตอยู่อย่างค่อยเป็นค่อยไปท่ามกลางฝูงชน
Shiwayose de konna fuu ni zatsu ni เพื่อผลักไสความยุ่งเหยิงเหล่านี้
Ame no yoru ni kimi wo dakishimeteta ในคืนฝนโปรยปรายฉันจึงโอบกอดเธอไว้
Dourowaki no bira to kowareta jouyatou อาคารที่เรียงรายริมถนนและไฟถนนที่ชำรุด
Machikado de wa sou dare mo ga isoideta ตรงมุมถนนก็เช่นกัน ไม่ว่าใครก็ต่างเร่งรีบ
Kimi ja nai warui no wa jibun no เธอไม่ได้ผิดอะไร ฉันต่างหากที่ผิด
hageshisa wo Kakusenai boku no hou sa ผิดที่ไม่อาจควบคุมความเกรี้ยวกราดของตนเองได้
Lady kimi wa ame ni kemuru Lady, เธอถูกพรางไว้ด้วยสายฝน
Suita eki wo sukoshi hashitta ฉันวิ่งออกไปสู่สถานีร้างผู้คน
Doshaburi demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องตากฝนที่เทลงมาก็ไม่เป็นไร
Zubunure demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องเปียกปอนไปถึงกระดูกก็ไม่เป็นไร
Shibuki ageru kimi ga kieteku เธอที่ย่ำน้ำจนเกิดละอองกำลังหายไป
Rojiura de wa asa ga hayai kara และยามเช้ามักมาเยือนท้ายตรอกอย่างรวดเร็ว
Ima no uchi ni kimi wo tsukamae ดังนั้นฉันถึงต้องจับตัวเธอไว้ให้ได้
"Ikanai de ikanai de Sou iu yo" "อย่าไปนะ อย่าไป ฉันพูดออกไปแบบนั้น"
พอหมดฤดูร้อน ก็เข้าสู่ช่วง เปลี่ยนเป็นเครื่องแบบฤดูหนาว
คะแนนสอบปลายภาคของผมก็ย่ำแย่พอควร
ใช้หนังราคาแพงไปอย่างไร้ค่าหลายแผ่น
ช่วงวันหยุดฤดูหนาวก็ทำงานพิเศษ
ทุกๆ ครั้งที่ผมต้องสวมเสื้อผ้าเพิ่มขึ้นอีกชั้น
ผมมักจะคิดว่าคนคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างเสมอ
Betsubetsu ni kurasu เราต่างคนต่างอยู่
nakidashisou na sora wo ตอนนี้ฉันไร้แล้วซึ่งความแข็งแกร่ง
Nigirishimeru tsuyosa wa ima wa mou nai ที่จะจับท้องฟ้าที่เหมือนจะร่ำไห้นั้นไว้ให้มั่น
Kawarazu iru kokoro no sumi dake de kizutsuku you na หากเธอเอาแต่ทำร้ายซอกหนึ่งในจิตใจ อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
Kimi nara mou iranai ฉันเองก็ไม่ต้องการ
Lady kimi wa ame ni nurete Lady, เธอเปียกปอนไปด้วยสายฝน
Boku no me wo sukoshi mite ita และสบตาผมเพียงครู่หนึ่ง
Doshaburi demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องเปียกปอนไปถึงกระดูกก็ไม่เป็นไร
Zubunure demo kamawanai to เธอที่ย่ำน้ำจนเกิดละอองกำลังหายไป
Kuchibue fuku boku ga tsuiteku ผมตามเสียงผิวปากนั้นไป
Zuibun kimi wo shirisugita no ni แม้ว่าฉันจะรู้จักเธอมากจนเกินพอ
Hajimete arasotta yoru no you ni แต่ก็ฉันก็ยังทำเหมือนคืนแรกที่เราทะเลาะกัน
"Ikanai de ikanai de Sou iu yo" "อย่าไปนะ อย่าไป ฉันพูดออกไปแบบนั้น"
Kata ga kawaita shatsu ขณะที่เสื้อเชิ้ตที่ไหล่แห้งลง
kaisatsu wo deru koro ผ่านช่องเก็บตั๋วออกมา
Kimi no machi ja mou ame wa koburi ni naru ในเมืองของเธอฝนเริ่มซาลงแล้ว
Kyou dake ga ashita ni tsuzuiteru มีเพียงวันนี้ที่เชื่อมโยงไปสู่วันพรุ่งนี้
Konna fuu ni kimi to wa owarenai จะเลิกลากับเธอไปแบบนี้ไม่ได้
Lady kimi wa ima mo kou shite Lady, ตอนนี้เธอก็ยังคงทำแบบนี้
Chiisame no kasa mo sasazu ni ไม่ถือแม้กระทั่้งร่มคันเล็ก
Doshaburi demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องตากฝนที่เทลงมาก็ไม่เป็นไร
Subunure demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องเปียกปอนไปถึงกระดูกก็ไม่เป็นไร
Shibuki ageru kimi ga kieteku เธอที่ย่ำน้ำจนเกิดละอองกำลังหายไป
Rojiura de wa asa ga hayai kara และยามเช้ามักมาเยือนท้ายตรอกอย่างรวดเร็ว
Ima no uchi ni kimi wo tsukamae ดังนั้นฉันถึงต้องจับตัวเธอไว้ให้ได้
"Ikanai de ikanai de Sou iu yo" "อย่าไปนะ อย่าไป ฉันพูดออกไปแบบนั้น"
Doshaburi demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องตากฝนที่เทลงมาก็ไม่เป็นไร
Zubunure demo kamawanai to แม้ว่าจะต้องเปียกปอนไปถึงกระดูกก็ไม่เป็นไร
Kuchibue fuku boku ga tsuiteku ผมตามเสียงผิวปากนั้นไป
Zuibun kimi wo shirisugita no ni แม้ว่าฉันจะรู้จักเธอมากจนเกินพอ
Hajimete arasotta yoru no you ni แต่ก็ฉันก็ยังทำเหมือนคืนแรกที่เราทะเลาะกัน
"Ikanai de ikanai de Sou iu yo" "อย่าไปนะ อย่าไป ฉันพูดออกไปแบบนั้น"
ฉันเขียนมาเท่าที่อยากเขียน เลยยาวไปหน่อย ขอบใจนะที่ยอมอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้
ขอให้อากิซึกิคุงร่าเริงแจ่มใส ฉันอยากให้ช่วงฤดูใบไม้ผลิมาถึงไวๆ จัง รองเท้าที่ทำให้ ใช้งานได้ดีมากเลยล่ะ
ยูกิโนะ ยูคาริ
ตอนนี้ผมคิดว่า ตัวเอง ต้องฝึกเดินดูบ้างแล้ว
สักวันหนึ่ง หากผมเดินไปได้ไกลมากขึ้น มากขึ้น
ผมจะไปพบเธอ